Igone de Jongh – I; Liefde voor dansen en Italië

Igone de Jongh – I; Liefde voor dansen en Italië

Recensie en foto’s: Mieke van der Raay

Afgelopen woensdagavond 23 februari was de première van Igone de Jongh – I, in theater De Vest in Alkmaar.

Eerder was de première uitgesteld in verband met de coronabesmetting van een van de castleden, dit bleek nu om de operazanger Walther Deubel te gaan. Igone prees hem tijdens de voorstelling om zijn doorzettingsvermogen.

Igone is een gelauwerd en bejubeld prima ballerina en was tot voor kort nog eerste soliste van Het Nationale Ballet en muze van de wereldvermaarde choreograaf Hans van Manen. Igone is inmiddels 42 jaar, maar denkt nog niet aan stoppen, ook al heeft ze naar eigen zeggen constant pijn: ze heeft een zwakke knie, heup en rug. Maar dit is wat ze goed kan en nog steeds leuk vindt om te doen. Dansen is wat ze wil, het publiek vermaken met haar gracieuze bewegingen. Ze wil nog steeds nieuwe dingen blijven proberen.

In haar nieuwe theatervoorstelling I, danst Igone de Jongh niet alleen haar favoriete balletten, maar gaat ze ook in gesprek met het publiek. Ze is niet langer meer dat poppetje op het toneel dat danst en weggaat. Halverwege de voorstelling gaat Igone op de rand van het toneel zitten. Voorzichtig drapeert ze haar jurk om zich heen, laat haar lange benen over het podium bungelen en kijkt naar de mensen in de zaal. Zo dichtbij het publiek zitten vindt ze misschien wel het leukste moment uit de voorstelling. Ze vertelt over zichzelf, maar nodigt mensen ook uit om vragen te stellen. Die vragen kunnen divers zijn. Van hoe de voorstelling tot stand is gekomen tot wat ze gedaan heeft tijdens de lange lockdown.

Ze danst in haar nieuwe voorstelling de meest spannende choreografieën uit haar omvangrijke repertoire. Soms alleen op het toneel, soms samen met Aleksey Tutunnique en Stanislav Olshanskyi, soms live begeleid door muziek. Het orkest zit in een prieel, de samenstelling van het orkest verandert per voorstelling. De voorstelling is gebaseerd op haar droom om in Italië te wonen, dat is wat ze wil gaan doen als ze stopt met dansen. Ze is lang geleden verliefd geworden op Italië. Het land, de mensen, de natuur, het eten, de cultuur; alles is fijn aan dat land. Ze ziet zichzelf daar ook wel wonen over een paar jaar. En dan de hele dag pasta eten, dat wat ze als ballerina maar niet kon.

In de voorstelling danst ze de hoogtepunten uit haar carrière, onder andere het Zwanenmeer en Giselle, én moderne choreografieën, speciaal voor deze voorstelling gemaakt door twee jonge Italiaanse choreografen. In een voice-over horen we haar vermakelijk vertellen dat ze het fijn vindt dat ze nu zelf kan kiezen wat aan het publiek wil laten zien. Waar staat ze voor, wat heb ik te zeggen als kunstenaar. Haar liefde voor de grote klassiekers zal altijd bestaan, het is een groot deel van de danseres die ze is geworden. De teksten zijn geschreven door haar man Thijs Römer.

Ruut Weissman, regisseur van de voorstelling, werkt voor het eerst met Igone samen. Ruut heeft nog nooit een dansvoorstelling geregisseerd, maar heeft mede door de samenwerking met diverse choreografen, een stukje vakmanschap afgeleverd. Je wordt gegrepen door het gevoel dat in de voorstelling zit. Er zitten diverse emoties in, van een lach tot een traan. Weissman heeft haar duidelijk goed leren kennen en weet wat ze kan en voelt. En hij weet wat haar dromen zijn. Dromen, daarover gaat de tekst van Römer. Ook een gedicht dat dansers Tutunnique en Olshanskyi voorlezen, in hun moedertaal het Oekraïens, gaat over dromen. ‘Het is moeilijk voor ons nu hier te zijn, terwijl ons land zich bevindt in een complexe politieke situatie’, zegt Tutunnique.

Choreograaf Pim Veulings schreef de beeldschone dans ‘Loren Solo’, op muziek van Sebastiaan Veulings. Met krachtige en energieke dansbewegingen brengt De Jongh poëzie op de bühne. Er zit ook humor in de voorstelling. De dansers Tutunnique en Olshanskyi brengen met ‘Macho’, ook van Veulings, een stoere verbeelding van twee mannen die elkaars gedrag weerspiegelen.

Igone denkt nog lang niet aan stoppen en dat is maar goed ook, je blijft je verbazen over de schoonheid en sierlijkheid van deze vrouw. Ze blijft je verbazen en weet je nog steeds te raken met haar dans.

Credits Igone de Jongh – I

Prima Ballerina: Igone de Jongh

Regie: Ruut Weissman

Tekst: Thijs Römer

Choreograaf: Pim Veulings, Simone Repele & Sasha Riva (RivaRepele)

Decorontwerp: Jantje Geldof

Lichtontwerp: Jantje Geldof & Marc Heinz

Kostuumontwerper: Sabine Snijders

Muziek en arrangementen: Sebastiaan Koolhoven

Producent: Senf Theater i.s.m. The Fame Game Initatives

Dansers: Aleksey Tutunnique en Stanislav Olshanskyi

Operazanger: Walther Deubel

Piano: Maarten Helsloot en Marcus Olgers, 

Fagot: Stefanie Liedtke, Anke Benning en Annet Karsten

Viool: Ro Krauss, Vera van der Bie en Loes Wiea Dooren

Impresariaat: Senf Theaterpartners

Dying Swan

Danser: Igone de Jongh

Choreograaf: Michel Fokine

Componist: Charles-Camille Saint-Saëns 

Giselle: Pas de Deux

Dansers: Igone de Jongh & Stanislav Olshanskyi

Choreograaf: Jean Coralli, Jules Perrot

Componist: Adolphe Adam

Giselle: Solo

Danser: Stanislav Olshanskyi

Choreograaf: Jean Coralli, Jules Perrot

Componist: Adolphe Adam

Le Corsaire: Pas de Deux

Dansers: Igone de Jongh & Alexis Tutunnique

Choreograaf: Joseph Mazilier

Componist: Adolphe Adam

Le Corsaire: Solo

Danser: Alexis Tutunnique

Choreograaf: Joseph Mazilier

Componist: Adolphe Adam

Macho

Dansers: Alexis Tutunnique & Stanislav Olshanskyi

Choreograaf: Pim Veulings

Componist: Sebastiaan Koolhoven

Chopin Solo

Danser: Igone de Jongh

Choreograaf: Igone de Jongh

Componist: Frédéric Chopin

The Theory of Letting Go

Dansers: Igone de Jongh, Alexis Tutunnique & Stanislav Olshanskyi

Choreografen: Sasha Riva & Simone Repele

Componist:

Loren Solo

Danser: Igone de Jongh

Choreograaf: Pim Veulings

Componist: Sebastiaan Veulings

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.