Tabula Rasa toont een andere kant van Isabelle Beernaert

Wat zou u doen als u opnieuw kon beginnen? In Tabula Rasa stelt Isabelle Beernaert zichzelf dezelfde vraag. Een schone lei: het verleden vergeten en een toekomst die op je wacht. Tabula Rasa geeft mooi weer hoe we de balans moeten zoeken tussen het verleden en het heden.

De voorstelling begint met een citaat van Michele Rose Gilman. She left normal and regular to explore the outskirts of magical and extraordinary.” Een man en een vrouw betreden het podium. Het eerste stel zo blijkt later, dat een traditionele relatie heeft. Daarna volgen de stukken elkaar in een rap tempo op: soms solo’s/ duetten en vervolgens staan alle dansers op het podium. We maken kennis met een koppel dat uit elkaar gaat en een man en vrouw die zich niet durven en willen binden. De liefde en het bijbehorende verdriet zijn voorkomende thema’s en we zien drie koppels worstelen met elkaar, maar ook met zichzelf. De emoties lopen hoog op waardoor de voorstelling soms heftig overkomt en het verhaal niet altijd even duidelijk wordt. De dansers zorgen ervoor dat je je in een emotionele rollercoaster bevindt.

Het decor bestaat uit een groot scherm waar verschillende landschappen op worden geprojecteerd. Het natuurgeweld versterkt de emoties die de dansers uiten. De kostuums zijn simpel, maar geven wel een extra dimensie aan de dans dankzij de zwierende bewegingen. De dansers komen uit de hele wereld onder meer Japan, Spanje, Libanon en Nieuw-Zeeland. Deze diversiteit komt terug in de dansstijlen maar ook in de brede muziekkeuze. Zo passeren bijvoorbeeld Muse, Armand Amar en Damien Rice de revue.

Tabula Rasa laat een andere kant zien van Isabelle Beernaert als choreografe. Een meer experimentele kant die zeker geslaagd is.

Meer informatie: http://isabellebeernaert.be/

FOTO: Bob Karman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.