De zon als hij valt, op zoek naar elkaar

Recensie: Mieke van der Raay

De zon als hij valt is een mooie bewerking van het boek van Joost Oomens. Het is een surrealistisch verhaal over een oog en een pols, die op zoek gaan naar elkaar. Het oog is een overblijfsel van een gedode Libische terrorist en de pols van een vrachtwagenchauffeur die is omgekomen tijdens een explosie. Het oog wordt gevonden door een Libische jongen, gespeeld door Kiefer Zwart en de pols door een Spaans meisje, gespeeld door Eileen Graham. Het enige wat het oog wil, gespeeld door Joep Hendrikx, om bij de pols (Annebel Overbeke) te komen. De tocht is niet makkelijk en eindigt niet zoals hij zou moeten eindigen.

Het verhaal is best lastig, met veel poëtische teksten, heel surrealistisch, maar heeft toch eigentijdse verstandhouding met de werkelijkheid. De spelers weten je middels intense blikken, door overtuigend gesproken woorden, mee te nemen in het absurde verhaal. Er zit niet veel vaart in het verhaal, met enkele net te lange stiltes, Maar toch kan je niet anders dan naar deze boeiende personages te kijken. En vooral te luisteren naar de zorgvuldig gekozen woorden. Alles speelt zich af op een schuimrubberen mat, die de woestijn moet voorstellen.

Theatergroep Azijn heeft met deze bewerking van de zon als hij valt, zeker niet voor de makkelijkste voorstelling gekozen, om te maken. Heel gedurfd, maar ze zijn er toch zeker in geslaagd om er een waardig stuk van te maken. De vier spelers weten het stuk met waardigheid te spelen, Alle vier spelers de staan garant voor een waar stukje vakmanschap, helaas werd hier niet optimaal gebruik van gemaakt. Wat jammer is, daar er voor mijn gevoel af en toe iets miste, er werd teveel afgeweken van het oorspronkelijke verhaal.

Meer informatie: http://www.theatergroepazijn.nl/voorstelling.php?nm=DZAHV

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.